BÜYÜKLÜK ZİHNİYETİ

 

Brezilya kaptanı, durmaksızın kendini geliştirme üzerine kurulu bir kariyerin arkasındaki disiplin, bağlılık ve iç diyalogu ortaya koyuyor.

Dünyanın iyi bildiği bir Gabriela "Gabi" Guimares versiyonu var. Brezilya kaptanı, takım arkadaşları tarafından hayranlıkla karşılanıyor, rakipler tarafından saygı gören, antrenörler tarafından güvenilen ve kıtalar çapındaki taraftarlar tarafından kucaklanıyor; etkisi kendi tarafının çok ötesine uzanıyor.

Ve sonra daha sessiz versiyonu var. Eğitimlerde, iyileşmede, çalışmalarda ve kimsenin duymadığı uzun iç sohbetlerde yerleşik olan o kişi.

Kendine olan inancı madalya ya da unvanla gelmedi. Parça parça inşa edildi.

Brezilya voleybolunda ilerlemesi hızla gerçekleşti. Milli takımda erken bir deneyim kazandı ve ardından daha büyük sorumluluklar geldi. Momentuma güvenmek yerine, onun etrafında bir yapı inşa etti.

"Hayattaki her şey gibi, bu da bir süreçti. Bugün, geriye dönüp baktığımda, bazen bilinçsizce bile her adımı inşa ettiğimi fark ediyorum. Yükselişim çok hızlı oldu, bu yüzden kendimi en az onun kadar hızlı organize etmek zorunda kaldım. Kendimi güvendiğim insanlarla çevreledim ve zamanla tutarlı şekilde planlamaya ve çalışmaya başladım.

"Önce ulusal arenada kendimi kanıtlamam, milli takımda deneyim kazanmam ve daha büyük adımlar atmadan önce daha deneyimli oyunculardan öğrenmem gerektiğini anladım. Bu yüzden Rio'da elimden gelen her şeyi kendim ettim, sonra bir sonraki adımı planladım; Minas, yurt dışında oynamaya bir köprü olarak. O adımı atmak için içsel ve zihinsel olarak kendimi daha da güçlendirdim."

Yurtdışında çalmak farklı bir ritim ve beklenti getirdi. Türkiye'de yarışmak başka bir seviyede uyum gerektiriyordu.

"Oradan Türkiye'ye gittim. O taşınmaya çok hazırlıklı olmama rağmen, vardığımda çok daha fazlasını yapmam gerektiğini fark ettim. Belki de bu dönüm noktasıydı. Ne kadar büyümüş olsam da, daha da büyümem gerektiğini anladım. Ve her zaman bunun sadece bana bağlı olduğunu biliyordum. Ben kendimle birlikteydim.

"Daha iyi uyumam mı gerekiyor? Uyuyacağım. Daha iyi beslenmem mi gerekiyor? Daha iyi yiyeceğim. Daha fazla antrenman yapmam mı gerekiyor? Daha fazla antrenman yapacağım. Zihnimi nasıl daha fazla eğitebilirim? Terapi yaptım, okumaya başladım, referanslar aradım ve böylece gelişmeye devam ettim."

O günlük sorgulama rutin haline geldi. İyileşme eşleşme sonuçlarıyla değil, alışkanlıklarla bağlıydı.

"İyi oyuncuları en iyilerden ayıran şey disiplin ve tutarlılık. Yetenek seni çok ileri götürebilir. Sıkı çalışma sizi daha da ileri götürebilir. Ama gerçekten fark yaratan şey, özellikle istemediğiniz günlerde ya da kimse izlemediğinde her gün yaptıklarınızdır."

Mükemmellik anlayışı da aynı düşünce çizgisini takip ediyor.

"Mükemmellik benim için sadece maç günü değil. Günümü nasıl bitirdiğimle ilgili. Sanki her şeyi yaptığımı bilerek uyuyormuş gibi görünüyor. Kasıtlı olarak eğittiğim. Vücuduma iyi baktığımı. İyileşmeme saygı duyduğumu. Zihinsel olarak hazır olduğumu söyledim. Zihnimi, bedenimi beslediğim gibi beslediğimi söyledim.

"Ve aynı zamanda, mükemmellik aynı zamanda kendimi kopmaya izin vermek demektir. Sevinç anları yaşamak, gülmek, sevdiğim insanlarla olmak, suçluluk duymadan zihnimi dinlendirmek. Denge yüksek performansın bir parçasıdır. Yüksek seviyede kalmak istiyorsam, şarj olmam gerekiyor.

"Günümü amacımla uyumlu hissederek ve yaşadığım şeyle barışmış hissederek bitirdiğimde, bu benim için mükemmelliktir."

Rekabet yoğunlaştıkça, fiziksel hazırlığın sadece bir parçası olduğunu fark etti. Öngörme ve rakipleri okumak gelişiminin merkezinde yer aldı.

"Elit seviyede en uzun sürede ustalaşmam gereken beceri oyunu okumaktı. Oyun okuması bir gecede gelmez. Zaman alır, birçok maç, yarışma, rakipleri incelemek, hata yapmak, düzeltmek ve döngüyü tekrar tekrar yaşamak gerekir. Zamanla, bazı algılar ve hareketler otomatik hale gelmeye başlar. Tepki vermek yerine öngörmeye başlıyorsunuz. Ama bu tür içgüdü deneyimle inşa edilir.

"En üst seviyede oyun daha hızlı, daha akıllı ve daha stratejik. Bu vizyonu geliştirmek, zamanlamayı, beden dilini, taktik kalıpları anlamak kesinlikle benim için en büyük zorluklardan biriydi.

"Teknik olarak, resepsiyonun geliştirmem en uzun süren beceriydi diyebilirim. Bu, çok fazla tekrar gerektirir, ama aynı zamanda zihinsel özgüven de gerektirir. Hareketi binlerce kez eğitebilirsin, ama bir saniye tereddüt edersen belli oluyor."

Liderlik rollerini üstlendiğinde beklentiler arttı. Dışarıdan gelen inceleme arttı, ama en sert standartların içte kaldığını ısrarla belirtiyor.

"Dürüst olmak gerekirse, kimse bana benim kendime koyduğum kadar baskı yapmıyor. Bu zihniyet bazen ağır olabiliyor. Ama aynı zamanda, bu her zaman gelişmeye, standartlarımı yükseltmeye ve zaten başardıklarımdan asla tatmin olmamaya itti.

"Brezilya, kulübüm ya da kendim için beklentiler yüksek olduğunda, tek bir şeye dönüyorum: hazırlık. Kazanmak ve kaybetmek her zaman tamamen kontrolümde değil. Sporda birçok değişken vardır. Ama çabam, disiplinim, alışkanlıklarım, rutinim bunlar benim kontrolümde. O yüzden ona odaklanıyorum.

"Doğru şekilde hazırlandığımı, antrenmanda her şeyimi verdiğimi bildiğimde, sahaya kendimi yere basmış hissederek adıma atarım. Dış baskı azalıyor, çünkü içsel standartlarım zaten yüksek."

Brezilya veya kulübüyle finale çıktığında, bu etkinlik daha büyük bir ağırlık ve beklenti taşıyabilir, ancak hazırlık yapısı, spot ışığı daha da parlamadan çok önce kurduğu aynı rutine dayanıyor.

"Dürüst olmak gerekirse, pek bir şey değişmiyorum. Hazırlık rutinim çok tutarlı, ister normal maç ister final olsun. Bence tutarlılık özgüven oluşturur. Tek gerçek fark meditasyon ve görselleştirme çalışmalarımda.

"Daha büyük maçlardan önce oyunu daha fazla görselleştirmeye harcıyorum, belirli durumlar, önemli noktalar, maçın ritmi, nasıl hissetmek istediğim, baskı altında nasıl tepki vermek istediğim. Sahada ne yapmak istediğimi zihinsel olarak prova ediyorum.

"Benim için görselleştirme tanıdıklık yaratıyor. Ve bir şey tanıdık geldiğinde, daha az ürkütücü geliyor."

Bu bağlılığın bedeli, evden uzak zaman ve kaçırılan anlarla ölçülür.

"Evden uzak olmak. Doğum günleri, tatiller ve özel tarihleri kaçırmak. Ailenin ya da arkadaşlarının en çok ihtiyaç duyduğu anda yanında olmamak. Önemli anların fiziksel olarak var olmak yerine ekrandan gerçekleşmesini izlemek. Ama aynı zamanda, bu seçimi amaçlı verdiğim bir karar. Çünkü neden burada olduğumu biliyorum. Ve yaptığım her şeyde sevdiğim insanları yanımda taşıyorum. Ailemden, arkadaşlarımdan ve kız arkadaşımdan harika bir destek sistemine sahip olduğum için şanslıyım."

Aksilikleri daha fazla ayarlama gerektirdi, bu da yansıtma ve yeniden kalibrasyon gerektirdi.

"Rio 2016 Olimpiyat Oyunları'nda çeyrek finalde mağlubiyet. WWCH 2018'de Japonya'ya karşı elenme. Ve 2017'deki diz ameliyatım. O anlar derinden acı veriyordu. Sadece fiziksel olarak değil, duygusal olarak da. Beni durdurmaya, düşünmeye ve gelişimimin sorumluluğunu farklı bir şekilde üstlenmeye zorladılar.

"Bana aciliyet ve farkındalık hissi verdiler. Yüksek seviyede oynamak istiyorsam kendime daha iyi bakmam gerektiğini anlamak. Kendimi daha iyi tanımam gerektiğini fark ettim. Fiziksel olarak daha güçlü olmam gerekiyordu. Ve en önemlisi, zihnimi güçlendirmem gerekiyordu.

"O üç temel temel — fiziksel hazırlık, öz-farkındalık ve zihinsel güç — benim için pazarlık konusu oldu. Zaferler özgüven getirir. Ama aksilikler netlik getirir."

"Kariyerimin başlarında doğal olarak kendimi kanıtlamaya, yerimi kazanmaya, şampiyonluklar kazanmaya, bir zamanlar sadece hayal ettiğim hedeflere ulaşmaya odaklanmıştım. Ama o zamanlar bile, derinlerde, başarı asla sadece madalyalarla ilgili değildi. Çocukken sadece spor yaparak eğlenmek ve yarışmak istiyordum.

"Benim için başarı her zaman mutlulukla, elimden gelenin en iyisini vermekle, amaçla yaşamakla ve başkalarına yardım edebilmekle bağlantılı oldu.

"Bugün bu daha da net hissediliyor. Başarı, sahaya minnetle adım atmaktır. Fiziksel ve duygusal olarak sahip olduğum her şeyi verdiğimi bilmek. Yolculuğumu birine ilham vermek için kullanmak. Ülkemi gururla temsil etmek. Çevremdeki insanları olumlu şekilde etkileyebilmek.

"Kazanmak beni mutlu ediyor, tabii ki. Ama beni tatmin eden şey, amacımla uyumlu hissetmek. Mutluysam, tamamen bağlıysam ve bu süreçte birinin hayatında fark yaratıyorsam, bu benim için başarıdır."

Zorlu dönemlerde, motivasyon beklemek yerine rutinine bağımlı.

Yıllarca üst seviyede kalmasına rağmen, anlattığı motivasyon, çocukken hissettiği aynı tutkuya dayanıyor.

"Aç kalıyorum çünkü bunu gerçekten seviyorum. Çocukluğumdan beri spora tutkuluydum. Bir gün ülkemi temsil etmenin mümkün olacağını hiç hayal etmemiştim. Bu yüzden her Brezilya renkleriyle sahaya adım attığımda, nereden geldiğimi hatırlıyorum.

"Yarışmayı seviyorum. Kendimi zorlamayı seviyorum. Ülkemi temsil etmeyi seviyorum. Yeni deneyimler yaşamayı, yeni kültürleri keşfetmeyi, dünyanın dört bir yanındaki insanlarla bağlantı kurmayı seviyorum.

"Voleybol bana bir zamanlar imkansız sandığım bir hayalimi yaşama fırsatı verdi. Beni aç tutan şey bu.

"Bu sadece unvanlar veya madalyalarla ilgili değil. Büyüme meselesi. Dün olduğumdan daha iyi olmakla ilgili. Sadece oynamayı seven küçük kızı onurlandırmakla ilgili. Ve bunun emekli olduğum güne kadar benimle kalacağını hissediyorum. Çünkü günün sonunda, çalmayı çok seviyorum."

Büyüklük tanımı, kariyeri boyunca tekrar ettiği aynı temalara geri dönüyor.

"Büyüklük, oyuna olan sevgi, amansız disiplin, korkuya karşı cesaret, seninle birlikte yürüyenlere minnettar ve oraya asla yalnız ulaşamayacağını bilmenin gösterdiği alçakgönüllülük üzerine kuruludur."